Gastcolumn: Alleen voor en door vrouwen?

Door: Thom van Duuren.

Al sinds het moment dat ik serieus nadenk over de posities en verhouding tussen de seksen gaat, als man, mijn sympathie vrijwel in het geheel uit naar het vrouwelijke geslacht. Ik zou het haast een milde vorm van mannenhaat willen noemen. Mijn geslacht is grotendeels verantwoordelijk voor de ellende in de wereld, houdt politieke ongelijkheden in stand en stelt vrouwen op allerlei manieren achter.

Wanneer Geert Wilders zijn anti-islamboodschap verkondigt door erop te wijzen dat 52% van de Marokkaanse jongeren met justitie in aanraking komt, zou ik haast willen voorstellen om in dat geval gewoon alle mannen uit te zetten. Wij zijn samen immers goed voor 95% van alle misdrijven.  Uiteraard is dit sentiment alleen geen sterk fundament voor een geëngageerde positie. Ten eerste, omdat het ouderwetse stereotype opvattingen over de geslachten domweg inruilt voor nieuwe. Waar de vrouw eerst hysterisch was, ongeschikt voor de uitoefening van beroepen en onderdanig diende te zijn, is zij nu het onschuldige wezen dat het juk van de man dient af te werpen. Het diametraal omdraaien van opvattingen is een van de vele valkuilen wanneer je je begeeft in het feminisme. Niet geheel ten onrechte wijst Cathy Young op het gevaar dat, in de wens om de positie van vrouwen te verbeteren, de onderdrukking van, en het geweld tegen, mannen nog wel eens gebagatelliseerd wordt. Daarnaast voelen ook veel vrouwen zich ongemakkelijk bij moderne feministische rolmodellen, zoals de nietsontziende carrièretijger.

Kortom, hoe vind je een weg in deze kluwen van opvattingen die leidt naar een stevige en duurzame positie als mannelijke feminist? Om te beginnen is het volgens mij van belang om simpelweg te onderkennen dat elke poging om, ofwel de vrouw gelijk te stellen aan de man (in biologische behoeften en hormonale huishouding), ofwel louter de verschillen te benoemen, niet productief is. Volgens mij zijn de gelijkenissen tussen vrouwen en mannen groter dan over het algemeen worden benoemd. Dit neemt niet weg dat we elk verschil moeten afdoen als cultureel bepaald. Deze ruimte tussen gelijkenis en verschil zou ons telkens weer moeten dwingen om te reflecteren op onze man-vrouw opvattingen. Vaak zijn deze namelijk grotendeels gebaseerd op juist de (veronderstelde) gelijkenissen of verschillen. Anders gezegd; de topvrouw én de huismoeder moeten er allebei inpassen.

Tot zover mijn gedachten over de (westerse) stereotype genderopvattingen. Want waarom ik toch een overtuigd feminist ben heeft uiteindelijk niet zoveel te maken met mijn persoonlijke afkeer tegen mannen en voorkeur voor het vrouwelijke geslacht. Feit is dat overal ter wereld vrouwen het slachtoffer zijn van het soort (structureel) geweld dat op geen enkele – culturele of andere – manier gerechtvaardigd kan worden. Van seksuele uitbuiting in Oost-Europa tot de golf aan verkrachtingen in India. De strijd voor sociale, politieke en economische gelijkheid is verre van beslecht, ook niet in het ogenschijnlijke feminiene walhalla Nederland. Vrouwen worden aantoonbaar minder betaald dan mannen in dezelfde functie en ondervinden nog altijd de gevolgen van de door mannen gedomineerde politiek en bedrijfsleven. Met een percentage van 19% procent aan vrouwelijke managers doet Nederland het net beter dan Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten en Egypte maar minder goed dan Marokko (23%). Recente rapporten uit de ziekenhuis- (2011) en hoger onderwijssector (2016) laten zien dat vrouwen, zonder aanwijsbare reden, minder verdienen dan mannen die onder dezelfde cao-voorwaarden vallen. Hoewel dergelijke voorbeelden van ongelijke beloning bij wet verboden zijn, lijkt er van maatschappelijk verontwaardiging amper sprake.

Het blijft frappant hoe weinig mannen zich over deze kwestie uitspreken. Alsof feminisme uitsluitend voor en vooral door vrouwen moet worden beslecht. Volgens mij hoef je namelijk geen mannenhater te zijn om de sociale, politieke en economische onvrijheden waar vrouwen overal ter wereld mee kampen, af te keuren.

Thom van Duuren (1989) is afgestudeerd film- en literatuurwetenschapper. Momenteel houdt hij zich bezig met verbeteringen van het literatuuronderwijs in Nederland. 

Advertenties