Het grote sociale media dilemma

Door: Annemiek Lely

Eigenlijk heb ik er een hekel aan, maar toch voel ik dagelijks de verleidingen van een van ’s werelds grootste machten: de sociale media. Sinds de intrede van websites als CU2, Sugababes en voor de Veluwers onder ons, Apeldoorner.com, blijf ik worstelen met mijn positie tegenover websites en apps waarop het privéleven centraal staat. Hoewel ik genoeg argumenten kan aandragen en ook geregeld de aandrang voel, om direct al mijn accounts te verwijderen, blijf ik toch dagelijks foto’s op Instagram posten,  retweet ik andermans meningen waar ik achter sta en heb ik sinds kort weer een Facebook-account. Ik heb last van het grote sociale media dilemma en ik ben vast niet de enige.

Bijna vier jaar lang zwoor ik Facebook af. De vele indrukken en het gevoel dat je voortdurend in contact met de wereld staat, overtuigden mij ervan dat ik prima zonder kon. En dat was ook zo. Ik besloot de sociale media enkel in te zetten voor professionele doeleinden. Mijn Linked-in pagina bleef bestaan en op Twitter deelde ik artikelen en evenementen. De kwestie is echter dat zowel Linked-in als Twitter minder bereik hebben dan Facebook. Wil je echt dat je beschouwingen gelezen worden en hoop je dat mensen interesse tonen in de activiteit die je georganiseerd hebt? Dan is Facebook helaas het beste antwoord.

Inmiddels ben ik dus terug op de gouddomein van Mark Zuckerberg. Een zakelijk account leek mij een goede tussenoplossing. Maar waar liggen de grenzen tussen een persoonlijk en zakelijk profiel? Mag ik persoonlijke favorieten of bekenden ‘liken’? Ga ik in op privé berichten en uitnodigingen? Om deze vragen te beantwoorden, ga ik terug naar de beweegredenen waarom ik ooit offline ging. Naast de sociale druk die mij verstikte, wil ik vooral niet ‘virtueel leven’. Ik wil terug naar de tijd dat men elkaar brieven schreef. ‘Vroegah’, schreven we elkaars verjaardagen in de agenda en belden we om even bij te kletsen. De komst van Hyves veranderde dat. Inmiddels krijgen we een update als iemand jarig is en weten we van onze vrienden wat ze doen omdat de ander het gepost heeft. Noem mij ouderwets, maar deze ontwikkelingen voelen vervreemdend. Ik pleit liever voor een kopje koffie en een goed gesprek. Kortom, ik bedoel het niet verkeerd als een bericht niet ‘like’.

Het televisie-experiment Super Stream Me, gebaseerd op David Eggers’ roman The Circle toonde de invloed van de constante zichtbaarheid en transparantie op de mentale gesteldheid van de proefpersonen. Heel Nederland zag hoe Tim den Besten  volledig instortte voor de camera. Vergelijkbaar met de reactie van Mae Holland, het hoofdpersonage van The Circle. Hoewel beiden een uitvergroting van de huidige maatschappelijke situatie zijn, vind ik de digitale ‘vooruitgang’ toch beangstigend. Heel stiekem hoop ik dat we het dieptepunt (of hoogtepunt, het is maar hoe je het ziet) al voorbij zijn.

Het is niet mijn bedoeling om iedereen van de sociale media af te schoppen. Met deze blog wil ik aangeven hoe lastig het is om je vandaag de dag als twintiger te distantiëren van de sociale media. Volgens mij is het vooral belangrijk om te blijven beseffen waarom je participeert om te voorkomen dat je verzuipt in de virtuele wereld. En oké, toch nog een kleine preek: laten we het fysieke bestaan alsjeblieft niet te vergeten!

Advertenties