Gastcolumn: Ik ben Klean!

Door: Peter SmithPeter-smith-ik-ben-klean-1024x439

Ik ben Klean. Maar dat ben ik allang niet meer in mijn eentje. Steeds meer mensen zijn Klean en merken dat ze daar blijer en gelukkiger van worden. Ik vind dat best bijzonder en ben er stiekem ook wel een beetje trots op. Vroeger dacht ik altijd dat alleen speciale mensen bijzondere dingen konden doen . Nu weet ik wel beter, ik zie mezelf daar als het meest overtuigende bewijs voor. Als ik het kan dan kan iedereen het.

Klean. De naam doet denken aan schoon. Daar had het in den beginne niets mee te maken. Het begon eigenlijk met een lange, zeer vervelende burenruzie. Alles wat ik daaraan deed was klagen. Klagen bij de buren zelf, klagen bij de politie, bij de woningbouwvereniging, op m’n werk, bij m’n andere buren…. en het werd alleen maar erger. In juli 2010 naderde het z’n climax. Het hete weer deed de rest. Ik en m’n buurman stonden met de vuisten tegenover elkaar… Dat was niet ik, die daar stond met z’n gebalde vuisten. Ik was mezelf kwijt. Ik had nog nooit in m’n leven een ruzie met m’n vuisten proberen op te lossen.

Ik trok me even terug: ”Wat kan ik in Walhalla’s naam doen om deze ruzie op te lossen?” Ik besloot nog een poging te wagen. En iets te doen waarvan ik dacht dat het weinig zin had want het was maar iets kleins: ik besloot te luisteren. Ik nam me heilig voor om een kwartier lang alleen maar te luisteren naar wat mijn buurman te zeggen had zonder te reageren met ”Ja maar jij….”. En toen gebeurde er iets vreemds: na een half uur gaven we elkaar een hand. Diezelfde handen die elkaar eerst nog de tanden uit elkanders bek wilden rammen. Ik vond dat zo mooi. Ik besloot er over te gaan schrijven. Een blog. En ik noemde het Klean.

Sindsdien is mijn filosofie: Als er een probleem is, maakt niet uit hoe groot dat probleem is, ga op zoek naar wat je er zelf aan kunt doen. Ook al denk je dat het geen zin heeft. Ik schreef dus over niet meer klagen. Maar waar klaagde ik zelf nog over? Over zwerfvuil, over mensen die zomaar troep op straat gooiden. Zwerfvuil is een enorm probleem, iets dat ik nooit in m’n eentje ga oplossen en bovendien ga ik toch geen troep van een ander opruimen! Maar ja, het was wel m’n eigen filosofie. Dus ik ben het toch gaan doen. En ik zie me nog staan, die eerste keer. Daar lag dat flesje. Ik keek om me heen of niemand me zag en raapte het flesje zo snel mogelijk op. Ik schaamde me! En vervolgens schaamde ik me dat ik me schaamde. Hoe is het in Nirwana’s naam mogelijk je te schamen omdat je iets goed doet?

Ook ben ik over de gevolgen van zwerfvuil gaan lezen en toen ben ik me rot geschrokken. Zo geschrokken dat ik met mijn beroep als fotograaf ben gestopt -toch een heel leuk beroep- en op allerlei manieren aandacht ben gaan vragen voor de gevolgen van zwerfvuil. Ik heb mijn sprekers-angst overwonnen,  een tijdje terug stond ik voor 1500 wetenschappers in het World Forum. Mijn vader was leraar en ik had me voorgenomen nooit voor de klas te gaan staan. Inmiddels sta ik wekelijks meerdere malen voor een klas. In het begin van zo’n les zie ik lange gezichten, maar de beloning is toch altijd het eind. Dat de leerlingen, na ook eerst enorm geschrokken te zijn,  net zo enthousiast zwerfvuil willen gaan opruimen als ik dat doe. Want ze snappen dat ze kunnen kiezen, of je ruimt het op of je eet het op! Plastic zwerfvuil wordt immers opgenomen in de voedselketen.

Albert Einstein zegt dat het belangrijker is om te begrijpen waar het probleem vandaan komt dan te raden gaan over de oplossing. De Plastic Soep ontstaat grotendeels door dat wij hier met 7 miljard mensen over dit bolletje hobbelen. Geen mens die beseft hoeveel 7 miljard is. Een groot gedeelte van die mensen denkt: ”Als ik een zakje of plastic flesje laat vallen, is dat maar één dingetje. Dat ene dingetje maakt dus niet uit.” Die gedachte heeft gezorgd voor ca 50 miljard kilo aan plastic in onze oceanen. Als we die gedachte eens kunnen omdraaien. Als we mensen ”zo gek” kregen dat ze juist wel één dingetje gaan oprapen omdat het nu eenmaal geen moeite is. Dan zijn hebben we zo de groei van de Plastic Soep tot staan gebracht. Als een kwart van de Nederlanders dagelijks één stuk zwerfvuil zouden opruimen, dan is Nederland zwerfvuilloos! Dat is de oplossing voor de Plastic Soep: ruim één ding van plastic op. Ik hoef maar één iemand zo gek te krijgen, en die ene dat ben JIJ! Jij zult versteld staan wat voor een invloed dat heeft op je omgeving. En dan zal ook jij zeggen: ik ben Klean!

Peter Smith is de initiatiefnemer van Stichting Klean. Hij maakte o.a. een wereldbol van zwerfafval om aandacht te vragen voor het verbeteren van het milieu en bedacht de #Zwerfie

Advertenties