Free Willy

Door: Annemiek Lely

In 2013 ging de documentaire Blackfish (nu te vinden op Netflix) in première. Wereldwijd maakten mensen kennis met de wereld achter zeedierenparken. Hoewel deze dierentuinen beweren dat de kwaliteit van leven van de walvissen hoog is, laat deze documentaire anders zien. Vooral zeer beperkte leefruimte zorgt voor schokkende beelden. Als gevolg van de documentaire liepen de bezoekersaantallen fors achteruit en cancelden verschillende artiesten hun optredens in dolfinaria. Vorige maand toonde Rambam een aflevering waarin een van de reporters undercover stage liep bij het Dolfinarium Harderwijk. Opnieuw blijken de leefomstandigheden van de zeedieren verre van waardig.

Het verleden leert dat walvissen uit hun gevangenschap halen een ingewikkelde onderneming is. Orka Keiko (bij velen bekend als Willy uit de beroemde films Free Willy I, II en III) werd als gevolg van massale protestacties uitgezet in een baai bij IJsland. De zwaardwalvis was gewend aan gevangenschap en had moeite met re-integreren in de oceaan. Tot aan zijn dood is hij onnatuurlijk gedrag blijven vertonen.

Het blijft een lastige kwestie wat we met dergelijke dierenparken aanmoeten. Het vrijlaten van dieren in gevangenschap is niet per definitie de gezondste optie voor het dier in kwestie. Keiko overleed relatief kort na zijn vrijlaten. Onderzoekers geven aan dat re-integratie van walvissen in de oceaan een ingewikkeld proces is wat zelden succesvol uitpakt. Toch is vrijlating niet onmogelijk. Evenals bij andere dieren (en andere walvisachtigen) zou re-integratie in de natuur het streven moeten zijn.

In 2010 werd de jonge orka Morgan uit de Waddenzee gered. Na een (relatief korte) periode van herstel in het Dolfinarium werd het dier overgedragen aan het dierenpark Loro Parque in Tenerife. Vele protestacties volgden met zelfs een rechtszaak achteraf. Trainer Jeff Foster (van o.a. Keiko) beweerde de walvis te kunnen helpen om weer in de natuur te kunnen overleven. Volgens hem zit de herinnering aan de oceaan nog vers in het geheugen van Morgan en is daarmee de overstap naar de vrije natuur veel minder groot dan bij Keiko die al meer dan twintig jaar in gevangenschap leefde. Helaas is het de activisten, na hoger beroep, niet gelukt om de vrijlating van Morgan te realiseren. De doofheid van het dier was het doorslaggevende argument om hem te ‘behoeden’ voor gevaren en daarom in gevangenschap te houden.

De bovenstaande documentaires tonen de belangen en de daaruit voortkomende smoezen van de zeedierenparken om de dieren vast te houden. Vaak kleven aan de argumentatie economische motieven die zwaarder wegen dan morele gronden. Dit is onacceptabel. Het welzijn van de walvis zou doorslaggevend moeten zijn en dat is wat er momenteel schort aan bij de betreffende dierenparken. Voor mij geen bezoek aan het Dolfinarium meer.

Advertenties