Mee naar de moskee (verslag)

Daar staan we dan. Het is maandagmiddag 17.40 enIMAG0950 over twintig minuten hebben we afgesproken met Najem die ons een rondleiding in de Al Kabir moskee gaat geven. De insteek was om te leren over de Islam. We kennen de grote lijn
en, maar willen meer weten. Er lopen mensen het onopvallende gebouw aan de Amstel in en uit. Het is druk. We vragen ons af of het tijd voor het gebed was. Karlijn komt aanfietsen en niet veel later arriveert de rest van het gezelschap. Tegen zessen gaan de deuren open en rijdt er een doodskist naar buiten. Het was ons niet opgevallen dat er een lijkwagen tegen de stoep aan geparkeerd stond en we zijn lichtelijk overrompeld.

Vlak nadat de auto weggereden is, komt Najem naar buiten. Hij begroet ons enthousiast en vraagt ons hem te volgen. In alle spanning en nieuwsgierigheid vergeten we bijna de sjaals die we op verzoek meegenomen hebben om ons hoofd te wikkelen. We lopen langs een druk gevulde zaal en stoppen voor een kleinere kamer. Najem vraagt of we de schoenen uit willen doen. “Natuurlijk!” antwoordden we en schamen ons stiekem dat we zelf geen initiatief genomen hebben. Het lijkt Najem niet te deren. Hij ontvangt vaker groepen en is heel wat gewend.

Binnen in de kamer, stelt Najem zich voor en vertelt hij dat we in een bijzondere ruimte zijn. Op de kleurrijke banken vol kussens hebben groot wereldleiders gezeten en niet te vergeten onze eigen koning. Najem vertelt enthousiast en met veel passie over het gebouw, de organisatie en de gemeenschap. In de Al Kabir moskee komen mensen met verschillende religieuze achtergronden, maar het merendeel is Marokkaans. De moskee is opgericht in 1972 en bevindt zich vanaf 1982 aan de Weesperzijde. Sindsdien is het een gebedshuis, maar vooral ook een ruimte voor ontmoeting. Najem vertelt dat de deuren voor iedereen openstaan en dat ze geregeld dialoogbijeenkomsten initiëren.

Zo komt ook bij ons langzaam de dialoog op gang. We zijn hier IMAG0949gekomen met vragen en Najem maakt duidelijk dat we die vooral moeten stellen. Op de vraag of we de gebedsruimte van binnen mogen zien, reageert Najem uitnodigend. Hij leidt ons door de ruimte heen en vertelt over religieuze praktijken, maar ook over het gebouw. De prachtige glas-in-lood ramen komen uit Fes, evenals het meubilair. In de hoek van de ruimte staan schoolbanken en stoelen. Najem vertelt dat hij die inzamelt voor scholen in het buitenland. Hij heeft net weer een partij van de Universiteit van Amsterdam gekregen, waar hij werkt.

Met een groep vrouwen is het onderwerp emancipatie een teer punt. Karlijn neemt het initiatief om toch ook hierover het gesprek aan te gaan. Najem legt uit dat het vooral een kwestie van traditie is. Ze volgen de wetten van de Koran, maar hebben veel respect voor vrouwen. Hij laat weten dat zijn dochter buiten de moskee geen hoofddoek draagt en dat hij daar geen moeite mee heeft. Het is haar keuze. Het belangrijkste is dat Moslims bewust leven en voor elkaar zorgen. Hij geeft als voorbeeld dat veel mensen denken dat Moslim-ouders erg streng voor hun kinderen zijn, maar dat ze juist heel liefdevol met hun kinderen omgaan.

Na anderhalf uur praten weten we meer over de tradities en beweegreden van Moslims. We begrijpen dat Moslim-vrouwen geen nagellak dragen omdat dit met reinheid te maken heeft en niet vanwege het verbergen van schoonheid. We weten dat we altijd welkom in een moskee zijn, zolang we ons maar aan de gebruiken houden. En wat we ons vooral weer bewust van zijn is dat wij vanuit ons Eurocentrische perspectief dingen veroordelen die vanuit een ander oogpunt zo gek nog niet zijn. Hoewel we het zeker niet met alles in de Koran eens zijn, hebben we gezien dat Najem een lieve man is die het goed voorheeft met de wereld. Net als wij. Hij handelt vanuit zijn idealen om het beste te doen. Net als wij. We hoeven het niet met elkaar eens te zijn om elkaar te respecteren. En dat respect is na ons bezoek aan de Al Kabir moskee alleen maar gegroeid!

Ben je benieuwd wat anderen van het bezoek vonden? Lees hieronder de reacties:

Karlijn:

“Met een oud-huisgenoot die een opleiding tot imam volgde en een Koran (al jaren ongelezen) in mijn kast ging ik vol goede moed en een opgerold sjaaltje in mijn tas naar de moskee. Prachtig dat de Al Kabir moskee ons wilde ontvangen – overigens in een ruimte bestemd voor hoog bezoek (koning Willem Alexander ging ons al voor). Er was ruimschoots de mogelijkheid tot het stellen van vragen en zo leerden we dat de Al Kabir moskee open is voor de 5 gebeden per dag en ze op vrijdag een preek houden, die ook in het Nederlands wordt vertaald (oude versies zijn te raadplegen op hun website; http://www.moskeealkabir.nl/vrijdagpreken.html). Deze preken spelen in op actuele kwesties en de toehoorders worden – voornamelijk door de Nederlandse versie – soms tot tranen toe geroerd.

Ik had er misschien iets meer van verwacht, gehoopt iets meer te leren, maar daarvoor was er vooralsnog te weinig tijd. Het voelde wel goed om de dialoog te zijn aangegaan en de eerste stap naar wederzijds begrip te hebben gezet.”

Anoniem:

“We werden zeer gastvrij ontvangen. Ik vond het bijzonder dat onze rondleider in de moskee zelf heel actief is binnen de gemeente en toch de tijd neemt om bezoekt te ontvangen. Hij stond open voor al onze vragen en hij nam de tijd. Zelfs na een uitvaartdienst. Het was interessant om deze nogal verstopte moskee aan de Weesperzijde – waar ik al vaak langsgefietst ben, maar me nog nooit was opgevallen – eens van binnen te zien.”

Advertenties