De reizende filosofe #1

Door: Mirjam Eekenunnamed

Enigszins gehaast loop ik om half 8 vanaf het metrostation in de Near West Side van Chicago naar West Jackson Boulevard. Ik ben op weg naar Jaks Tap, waar het eerste presidentiële debat tussen Hillary Clinton en Donald Trump live zal worden uitgezonden. Wanneer ik bij het café aankom, blijkt er van de door mij verwachte drukte nauwelijks sprake te zijn; ik kan met gemak nog een tafel recht voor één van de televisieschermen krijgen.

Naast mij zitten Jose en Jose, twee studenten Urban Planning aan de University of Illinois at Chicago (UIC). Ze namen deel aan de protesten op de universiteit toen Donald Trump daar in maart van dit jaar zou spreken. Het bezoek werd uiteindelijk afgeblazen, nadat Trump-aanhangers zich tegen de demonstranten keerden en er rellen ontstonden. Dat ze tegen Trump protesteerden maakt beide Jose’s echter nog geen Hillary-fans. Ja, ze zullen op haar stemmen 8 november, maar eigenlijk vinden ze het kiezen tussen twee kwaden. Het is voor hen als Latin Americans moeilijk om een plek binnen het politieke stelsel in te nemen. Zelfs in een stad als Chicago, die in de top vijf van Amerikaanse steden met de grootste Latin American community staat en daarnaast de meest gesegregeerde stad van het land is, ligt de nadruk bij het oplossen van het segregatieprobleem op de blanke en zwarte gemeenschap, en voelen de Latino’s zich buiten spel gezet.unnamed-1

Het is niet verwonderlijk dat Chicago zich op de zwarte gemeenschap focust. Alleen al dit jaar werden er hier 562 mensen vermoord – het overgrote deel zwart – tegenover 468 in geheel 2015. De zwarte gemeenschap vormt een aparte wereld in de South Side van de stad, die geteisterd wordt door gang-gerelateerd geweld, hoge werkloosheidscijfers en armoede. Het is de thuisbasis van president Obama, die er tot op de dag van vandaag een huis bezit. Het segregatieprobleem is in dusdanige mate verweven met de stad dat veel politici niet weten waar ze moeten beginnen. Daarnaast is de politie op de vingers getikt door de grote mate van etnisch profileren, waardoor er nu telkens papierwerk moet worden ingevuld wanneer er iemand wordt aangehouden. Het grootste probleem is echter het algehele vertrouwen in de politie dat zoek is geraakt, nadat duidelijk werd dat detective Jon Burge van de Chicago Police Department tussen 1972 en 1991 meer dan 200 zwarte mensen oppakte en martelde om een bekentenis los te krijgen. Hij ontleende zijn martelpraktijken aan wat hij had gezien tijdens zijn dienst in Zuid-Korea en Vietnam, en oefende deze uit in de South Side van Chicago. Deze problematiek heeft ertoe geleid dat de zwarte gemeenschap het vertrouwen in de politie is verloren en dat de politie, bang om te worden beticht van racisme, zich minder laat zien in de South Side van de stad. Hoe het verder moet weet niemand.

In Jaks Tap is het debat tussen Clinton en Trump inmiddels volop aan de gang. Jose en Jose joelen wanneer Trump vertelt over de goede relatie die hij de afgelopen tijd met de African American community heeft opgebouwd. Het is de zoveelste ongelofelijke uitspraak van een man die alle niet-blanke Amerikanen buiten spel zet en Latinos’s in het verleden ‘criminelen’ en ‘verkrachters’ noemde. Kijkend naar het scherm vertelt Jose me: ‘Het zou makkelijker zijn om onze problemen aan te kaarten wanneer het debat open was, maar dat is het niet. Zowel de Democraten als de Republikeinen zijn niet eerlijk over de situatie van Latin Americans. Zolang wij nog steeds gezien worden als degenen die de banen van blanken kapen, is het moeilijk om in protest te komen.’ Wie van de twee kandidaten er ook wint, de twee mannen hebben er weinig vertrouwen in dat het hun gemeenschap ten goede zal komen, maar in het landsbelang hopen ze op Hillary. Het is de vraag of zij er wel in zal slagen het segregatieprobleem aan banden te leggen; iets wat Obama zelfs in zijn eigen Chicago niet heeft weten te bereiken de afgelopen jaren.

Mirjam Eeken (1989) studeerde musicaltheater en filosofie. Dit najaar verblijft ze in de Verenigde Staten om te studeren aan de University of Chicago en haar masterscriptie te schrijven. De komende drie maanden verslaat ze voor ons haar gedachtes, ontmoetingen en verwonderingen vanaf de overkant van de Atlantische Oceaan.

Advertenties