President’s Night

Eigenlijk had ik de hoop op een kaartje alimages opgegeven. Mijn contacten op social media hebben de afgelopen dagen mijn smeekbedes moeten aanschouwen. Na eerst opgelicht te zijn, ontdekte ik gisteren de website Ticketswap. Zodoende stond ik om half acht in de Melkweg te luisteren naar de openingswoorden van Maarten van Rossem tijdens President’s Night.

Eerlijk is eerlijk, ik ben geen politieke kenner en ben kritisch op de kapitalistische cultuur van de Verenigde Staten. Afgelopen week heb ik de lessen geschiedenis en maatschappijleer weer moeten oprakelen om het Amerikaanse verkiezingssysteem te begrijpen. Wel vind ik politiek fascinerend en wilde deze verkiezingsstrijd niet zomaar aan me voorbij laten gaan met als gevolg: een debatmarathon en een nacht in de Melkweg.

Voorzichtig stroomt zaal Max vol. Onze altijd eerlijke Amerika-kenner Maarten van Rossem vertelt dat republikeinen allemaal krankzinnig zijn en dat het nergens op slaat dat er 2000 kaarten voor deze avond verkocht zijn, terwijl geen Nederlander interesse toont voor de Duitse verkiezingen. De toon is gezet. Het wordt geen objectieve avond. De sympathieën voor de democratische partij zijn duidelijk voelbaar en het publiek neemt Clinton voor lief.

’s Avonds loop ik van de ene zaal naar de andere. Ik leer iets over de strijd tegen racisme van Amerikaanse sporters, eet een donut, drink veel soda en beleef mijn eerste inkak-momentje tijdens de live uitzending van Pauw. De sfeer is goed. Hillary gaat winnen, dat weten we zeker.

Tegen een uur of één komen de eerste uitslagen binnen. Het lijkt niemand te deren dat de eerste kiesmannen voor Trump zijn. Tot de stemmen van Florida geteld worden en de percentages weinig van elkaar verschillen. Na 91% gaat Trump aan kop. Hoewel de moeheid nu echt toeslaat, besluiten mijn vrienden en ik de uitslag van Florida af te wachten. Op het podium worden de cijfers geanalyseerd. Als Trump in Florida wint, is er nog niets aan de hand. Het ligt allemaal aan de uitslagen van de andere ‘swing states.’ Het wordt steeds later en ik merk dat mijn voeten het langzaam begeven. Als blijkt dat de uitslag op zich laat wachten en aangekondigd wordt dat het ‘een latertje’ gaat worden, stappen we toch op de fiets.

Thuisgekomen durf ik nog niet te gaan slapen. Binnen enkele seconden staat CNN aan en plof ik met een kop thee en gevulde speculaas op de bank. Inmiddels is het 4:41 AM en zojuist werd bekend dat Trump in Ohio gewonnen heeft. Voor mij is objectief blijven ook geen optie meer. Laten we hopen dat het opofferen van onze nachtrust goed is voor de overwinning van Clinton.

Advertenties