Meet-up #ikschrijf

Alle deelneemsters aan de essaywedstrijd naamloos#ikschrijf hebben nog net iets minder dan een maand om hun hersenen te pijnigen over de toekomst. De organisatoren besloten de drempel om te gaan schrijven te verlagen door een meet-up te organiseren. Dus zaten Marjolein Roozen en ik gisteravond met notitieboekjes op schoot tussen zo’n dertig andere schrijfliefhebsters in VOX-POP in Amsterdam.

De essaywedstrijd #ikschrijf is in het leven geroepen omdat vrouwen zichtbaar minder publiceren dan mannen. De initiatiefneemsters willen vrouwen met schrijfambities stimuleren om hun gedachten op papier te zetten. Want – zo werd al gauw duidelijk – de belangrijkste reden om schrijfsels niet te delen is een gebrek aan durf. Dus, hoog tijd om (potentiële) schrijfsters een dosis lef bij te brengen.

Na een korte introductie van Sophie van Balen, was het tijd voor een gesprek met drie zogeheten powervrouwen. Ama Koranteng-Kumi interviewde Simone Zeefuik en Khadija al Mourabit. De schrijfsters hadden een gezamenlijke boodschap: schrijf wat je wilt schrijven! Wees niet bang voor negatieve stemmetjes in je hoofd en besef dat je geen invloed hebt op het oordeel van anderen. Zolang je er maar achter de tekst staat waar jouw naam onder prijkt. “Jij bent je voornaamste publiek,” aldus Zeefuik.

Naast een flinke dosis durf, gaven Zeefuik en Al Mourabit ons een aantal schrijftips. Het helpt om zelf veel te lezen, goed naar de teksten te kijken en te leren van schrijvers die je bewondert. “Schrijven is oefenen,” besloot Mourabit. Een stelling die Zeefuik alleen maar kon beamen. Wil je aan je stijl en techniek werken? Geef je dan op voor een schrijfcursus of koop een boek met tips. “Ik heb Schrijven voor dummies echt wel gelezen,” zei Mourabit serieus.

Vervolgens was het tijd om te speeddaten met professionals en andere deelnemers. De centrale vraag: “hoe maken we iets van de toekomst?” inspireerde de schrijfsters enorm. Misschien wel teveel, want het afbakenen van het onderwerp bleek voor vrijwel iedereen van belang. Zelf was ik blij verrast door de feedback van Leonie van Trouw: “je kunt argumenten zowel empirisch als logisch onderbouwen. Durf voor een essay je eigen ervaring te gebruiken!” Twee minuten per ontmoeting was wat aan de krappe kant, maar hé, het heet niets voor niets speeddaten. Om mij heen beloofde eenieder verder te praten tijdens de borrel. Voordat Daan Roovers het woord nam, werden er vlug ideeën in notitieboekjes opgeschreven.

Roovers gaf een korte cursus Hoe schrijf je een essay? Haar belangrijkste tip? Neem een helder en concreet standpunt in. Een essay heeft een persoonlijke laag, dus blijf dichtbij jezelf. Het is echter wel belangrijk om je publiek mee te nemen in je verhaal. Zorg voor een goede onderbouwing van je argumenten en neem niet aan dat het publiek wel weet waar je het over hebt. Met deze duidelijke instructies in het achterhoofd, was het tijd om aan de slag te gaan. Verspreid door de ruimte zaten schrijfsters te broeden op woorden, zinsconstructies en formuleringen. Waar bij de een de pennen over het papier krasten, besloot een ander alvast de kans te grijpen om een van de professionals te spreken. Na een kwartiertje kondigde Sophie van Balen dan ook de borrel aan. Onder het genot van een kerstkransje en wijntje werd er druk gefilosofeerd.

Tegen tienen stapten Marjolein en ik vol inspiratie op de tram. De ideeën voor onze essays zijn vervormd, maar ongetwijfeld interessanter geworden. Toch realiseerde ik me dat het belangrijkste waar ik me (opnieuw) bewust van geworden ben, toch de noodzaak om te schrijven is. Waar het om gaat is dat je door een onderwerp dusdanig geïntrigeerd raakt dat je er woorden aan wilt wijden. Dan moet je gaan schrijven en vooral niet bang zijn of het wel origineel of goed is. Dergelijke beoordelingen zijn subjectief. Bij deze roep ik alle vrouwen die – om wat voor reden dan ook – de noodzaak voelen om te schrijven op om mee te doen aan #ikschrijf. Schrijf wat en waarover je wilt en stel het oordelen over je tekst uit. Dat doen anderen wel voor je.

Advertenties